Een van de meest spectaculaire glasinstallaties ter wereld bevindt zich op een onverwachte plek: de Internationale luchthaven van Bahrein. Nadat we de drempel van deluchthavenworden de passagiers begroet door een buitengewone compositie van licht en kleur.
Deze glasinstallatie verfraait de ruimte niet alleen, maar geeft haar ook een nieuwe configuratie. Van een neutrale doorgang, van een “non-plaats”, volgens de verhelderende definitie van antropoloog Marc Augé, wordt de luchthaven dankzij glas een ontmoetingsplaats van culturen, van herinneringen en symbolen.
Een meesterwerk van hedendaagse kunst
Met zijn 34 meter breedte en 17 meter hoogte is de installatie getiteld “Concordia”, is een van de meest indrukwekkende glas-in-loodramen ooit gemaakt.
Maar het is niet alleen het formaat dat het bijzonder maakt. Het project, ondertekend door de grote meester van de hedendaagse glaskunst, Heer Brian Clarkecombineert stijlen, symbolen en culturele referenties in een visueel verhaal dat deunie tussen Oost en West.
Wetenschap en meesterschap
De monumentale glasinstallatie vertegenwoordigt eeningenieursbureau van belang. Het werk bestaat uit 127 panelen met een totaalgewicht van ongeveer 32 ton en is het resultaat van ruim tweeënhalf jaar werk. Bij het complexe ontwerp- en bouwproces waren 21 professionals betrokken, waaronder ontwerpers, ingenieurs en ambachtslieden.
Een glasinstallatie als culturele brug
In glas heeft de maker de perfecte metafoor gevonden om de dialoog tussen culturen uit te drukken. De ornamentale motieven die herinneren aan het landschap en de spiritualiteit van Bahrein (jasmijn, haviken, libellen) zijn verweven met suggesties uit de islamitische en westerse kunst: van middeleeuwse wandtapijten tot de miniaturen uit de getijdenboeken. “Concordia” is niet alleen een esthetische oefening, maar een echte visueel manifest van coëxistentie en harmonie.
Identiteit teruggeven aan plekken
In een stedelijk landschap dat gedomineerd wordt door snelheid, anonimiteit en vergankelijkheid, reageert een glasinstallatie als “Concordia” met schoonheid, traagheid en bestendigheid. Waar transit heerst, ontstaat worteling. Als alles gestandaardiseerd is, ontstaat er uniciteit. Zo wordt de luchthaven, het symbool bij uitstek van niet-plaatsen, geladen met betekenis en wordt ruimte voor collectieve ervaring en erkenning.
‘Concordia’ is een waardevolle les voor architecten en ontwerpers: materie kan, indien met bewustzijn en visie gebruikt, de symbolische contouren van de openbare ruimte opnieuw definiëren. Glas bevestigt zichzelf, in zijn transparantie en sterkte, als de protagonist van de wedergeboorte stedelijk en cultureel.
Bron: arte.sky.it
